"Moon Radio" Box

The Moon Radio...

"Moon Radio" Box
One side of the box: When I mentioned this box to collector Eric Wrobbel, he said, "Oh, is that the one with the drawing of the kid who looks like he just drank battery acid?"

http://images.google.com/imgres?imgurl=http://www.geocities.com/SoHo/Atrium/1031/trans/MoreJapan/PortaGraphic.jpg&imgrefurl=http://www.geocities.com/SoHo/Atrium/1031/trans/MoreJapan/1xPortalarm.html&usg=__SCbA2m82WeSTopcjLZpYmlefj7s=&h=284&w=300&sz=22&hl=pl&start=838&sig2=BXM8ZZeWSAnpHBTv42LtoA&um=1&tbnid=FYHceJdVr5TwOM:&tbnh=110&tbnw=116&ei=14gxSciMKpTs0QWbw5mvCw&prev=/images%3Fq%3Djapan%2Bgraphic%26start%3D820%26ndsp%3D20%26um%3D1%26hl%3Dpl%26rls%3Dcom.microsoft:pl:IE-SearchBox%26rlz%3D1I7SUNA%26sa%3DN

The box is AT LEAST as good as the radio itself...

Make Animation Now!

You want to create some animated work but just don’t know where to start? No worries, as this video — awarded a Green Ribbon award at the Itami Film Festival in 1993 — will show you how. You can also watch parts two and three. Via Motionographer.

ISSey MIyaKe WebSIte
Check the latest update of the Issey Miyake website: great! In particular the animation called "A-Poc Inside" is so simple and so terrific! Thanks to Jeansnow for the heads up.

Okuribito
Néojaponisme takes a look at Takita Yojiro’s Okuribito, grand prize winner of the Montreal World Film Festival.

Hotel Fox

If you're in Denmark and looking for something more than your average Super 8, make sure to check out hotel Fox. Each room is individually designed by artists and graphic designers with a theme, whether it be artistic, surreal, comical, dreamy or fairytale-like. From small to extra large, booking a room will run you from $143 to $288 USD a night. The Hotel features high-speed internet access, flatscreen TV's, lounge with café and bar services, roof terrace, restaurant, breakfast buffet, and bicycles and ipods for rent. Check out their site to see more rooms and for more info.

banana flavored juice from japan:

Radosław Wojnar

fotografia barwna, 70/100 cm

fotografia barwna, 70/100 cm

Witold Węgrzyn

Irena Walczak

z serii Sny dla Tess

z serii Sny dla Tess

Ilustracja Bez tytułu

Ilustracja Bez tytułu

Ilustracja Bez tytułu

Zofia Rydet

Foto ©1987 Zofia Rydet. Z serii: "Zapis Socjologiczny".

Patrycja Orzechowska

Foto © Patrycja Orzechowska: Metropolis Fritz Lang (1926)

Foto © Patrycja Orzechowska: Człowiek z kamerą Dżiga Wiertow (1929)

Foto © Patrycja Orzechowska: Dziennik upadłej dziewczyny Georg Wilhelm Pabst (1929)

Foto © Patrycja Orzechowska: Balet mechaniczny Ferdynand Léger (1924)

Foto © Patrycja Orzechowska: Pies andaluzyjski Luis Bunuel, Salvador Dali (1928)

Wiesław Michalak

Księga Jana nr 2

Cyfrowe rozważania nr 6

Vanitis: Za Janem Davidz. De Heem nr 4

Więcej informacji Teoria narracji linearnej nr 2 Anatomia melancholii nr 5 Anatomia melancholii nr 3

Fotografia transmedialna Yumi Machiguchi

Natu (Lato) , fotomontaż komputerowy, 30 x 63,5 cm

Aki (Jesień) , fotomontaż komputerowy, 40 x 18 cm

Piotr Komorowski

"Inkarnacje" - rozmiar oryginalny 50x70 cm

"Antygrawitacja" - rozmiar oryginalny 50x70 cm

"Antygrawitacja" - rozmiar oryginalny 50x70 cm

Zapomniana rzeczywistość

Twórczość Piotra Komorowskiego można wyraźnie podzielić na dwa etapy. Pierwszy - to fascynacja fotografią elementarną, a drugi - to zwrot ku inscenizacji i metaforze. Prezentowane na wystawie dwa cykle fotografii Inkarnacje i Antygrawitacje, podobne między sobą w warstwie wizualnej, na pierwszy rzut oka, jawią się jako inscenizowane portrety. Sam autor określił, że ukazują one: "uniwersalny obraz współczesnego człowieka". Komorowski, w swoim Komentarzu - analizie(do własnych działań w zakresie fotografii), zwraca uwagę na istnienie w nas świadomości "tylnej, lub lepiej, odwrotnej strony fotografii", która jest dopełnieniem informacji o obiektach sfotografowanych i oglądanych na zdjęciu z tzw. jednej strony. Fotografia jest więc jakby bodźcem wyzwalającym konfrontację rzeczywistości z obrazem mentalnym, a przede wszystkim inicjującym widzenie tego, czego w rzeczywistości lub nawet na fotografii nie ma i nie było. Nie myślę tu wcale o deformacji rzeczywistości np. poprzez inscenizację czy montaż, ale o nasyceniu obrazu wielością znaczeń, symboli i ukrytych podtekstów. Fotografia była już utożsamiana z lustrem (John Szarkowski). Był to czas, kiedy jej "czystość" i tzw. antydekoracyjność była jej atutem w konfrontacji z estetyzmem piktorializmu w ówczesnej młodej fotografii. Dzisiaj postrzeganie fotografii jako lustra, przestało być aktualne. Może dlatego, że świadomość współczesnych ludzi nie pozwala zobaczyć autentycznej rzeczywistości, gdyż ich obraz mentalny został głównie ukształtowany poprzez mass media. Obraz mentalny stał się wtórnym obrazem (kopią) oglądanych codziennie standardów wizualnych, dalekich lub innych od prawdziwej rzeczywistości. Dlatego fotografia jako sztuka współczesna, rzadko usiłuje być lustrem. Podobnie jak filtr, współczesna fotografia-sztuka zatrzymuje banalne i stereotypowe widzenie rzeczywistości, zatrzymuje zdeformowaną maskę rzeczywistości nadaną przez mass media. Widz poprzez fotografię może wrócić do archetypu obrazu mentalnego. Fotografia odgrywa rolę zapomnianego pamiętnika autentycznej rzeczywistości. W tym znaczeniu można zgodzić się z Piotrem Komorowskim, który powiedział, że "dzisiaj fotografia jest oryginałem, a rzeczywistość jej kopią". W cyklu Inkarnacje Komorowski rezygnuje z atrybutów klasycznego portretu, tzn. z identyfikacji i indywidualizmu fotografowanych osób, na rzecz pewnego rodzaju uniformu, przejawiającego się w kadrze i sposobie oświetlenia. Unifikacja pozwala Komorowskiemu skupić się na tym co wspólne, uniwersalne i powtarzalne. Na uchwyceniu tego, co jest przypisane nam wszystkim - egzystencji, z jej uciążliwymi i tragicznymi przejawami. Trudno się pogodzić z tak interpretowanym sposobem narracji w portrecie. Jesteśmy bowiem przyzwyczajeni do idealizacji i gloryfikacji portretowanych osób. Ten sposób fotografowania ludzi jest na pewno trudny do szybkiej akceptacji, ale za to prowokuje nas do zadawania podstawowych pytań o naszą, ludzką kondycję. Nawiązując do porównania fotografii do filtru, można powiedzieć, że fotografie z cyklu Inkarnacje odrzuciły wszystko to, co wiąże się z klasycznym portretem - podobizną i wizerunkiem. Postacie z tych fotografii, prawie zawsze przypominają nam kogoś, kogo dobrze znamy, ale trudno nam sobie go przypomnieć. Portrety z Inkarnacji wywołują niepokój albo tęsknotę za czymś lub kimś, dawno zapomnianym. Jeżeli uwierzyć w reinkarnację, osoby z cyklu Inkarnacje, to nasze mityczne wcielenia. Oglądając fotografie Piotra Komorowskiego usiłujemy dotrzeć do korzeni rzeczywistości. W cyklu Antygrawitacja Komorowski stosuje bardziej rozbudowany rodzaj inscenizacji. Na pierwszy rzut oka narzuca się analogia z teatrem lub z XIX-wieczną fotografią mody. To przebieranie może ma na celu ukazanie przejścia, metamorfozy w świat pozorów i iluzji. Fotografie Komorowskiego z tego cyklu, przypominają wizje z krótkotrwałego stanu między snem a jawą. Ostre, żółte światło gubi realność. Z drugiej strony tytuł cyklu Antygrawitacja, jest chyba trudny jednoznacznie do zinterpretowania. Stan bycia w antygrawitacji jest nieosiągalny, przeczy prawom fizyki. Można go osiągnąć w czasie snu. Ale wtedy, ten stan przypomina śmierć - Hypnos był bratem Thanatosa. Postacie na fotografiach Komorowskiego są ucieleśnieniem antycznego mitu, opowiadanego w teatrze, który ma swoje źródła w starożytnych formach kultu religijnego. Postacie te są w naszej pamięci nietrwałe i ulotne, ale dzięki fotografii unieruchomione w czasie, na wieczność. Zatrzymane przed upadkiem w nicość zapomnienia, podobnie jak postacie z rzeźby Koziorożec (Capricorn) Maxa Ernsta. Ostatnie fotografie Piotra Komorowskiego z serii Samowyzwolenie pokazują samego autora i jak to sam Komorowski określa - "są opowieścią o <> (...), co stało się dla mnie ważne po tym, jak o włos minąłem się z <>" . Różnica z poprzednimi fotografiami jest pozorna, wynika głównie z zewnętrznej formy fotograficznej. Na fotografiach autor jest aktorem i bohaterem przedstawienia. Opowieść jest konkretna, dotyczy jego samego, jego ciała i jego przeżycia rozumianego dosłownie. Teatr stał się jawą, a opowiadany mit, rzeczywistością. Fotografie są bardziej przejrzyste, mniej w nich symbolicznego odniesienia i tajemnicy. Pewnie dlatego, że fotografowana rzeczywistość była bardziej konkretna, nie wymagała dodatkowego działania i przefiltrowania, bo była autentyczna. Widzę podobieństwo postaci autora na fotografiach, zamkniętego w gorset, do figur szachowych Maxa Ernsta. Tym bardziej, że "figura" Komorowskiego na kilku fotografiach, porusza się na posadzce umywalni, która ma wzór szachownicy. W tych fotografiach wyczuwa się niepokój, a zarazem bezsilność, że nie mamy wpływu na gracza naszym życiem i losem. Czujemy wtedy, że przypominamy bezsilnego człowieczka w spazmatycznych ruchach. Fotografie Piotra Komorowskiego nie usiłują zmienić świata, bądź go krytycznie komentować lecz zmieniają nas, wzbogacając naszą wyobraźnię.

Łódź 31 październik 2006, Grzegorz Przyborek

"Antygrawitacja" - rozmiar oryginalny 50x70 cm

"Antygrawitacja" - rozmiar oryginalny 50x70 cm

"Inkarnacje" - rozmiar oryginalny 50x70 cm

Izabela Jaroszewska

Foto © Izabela Jaroszewska - My dreams, fotoinstalacja i detal.

Foto © Izabela Jaroszewska - My dreams, fotoinstalacja i detal.

KATALOG WSPOMNIEŃ

Pamięć jest ekranem świadomości powstającym ze wszystkich możliwych skojarzeń, który daje możliwość tworzenia nowych, nierealnych światów. Używając kamery fotograficznej mogę zmienić istniejącą rzeczywistość w nowy, własny Świat. Tworzę obrazy na pograniczu różnych sztuk wizualnych (film, fotografia, malarstwo). Z tych poszukiwań narodził się "Katalog wspomnień", będący próbą sfotografowania obrazów z pamięci, które są związane z konkretnymi przeżyciami - głównie z dzieciństwa. Obrazów ulotnych, niejasnych, fragmentarycznych. Takich, jakie istnieją w naszej pamięci.
Pamięć to "skrzynia", w której to co kiedyś świadome przekształca się w to, co nieświadome. Przypominanie to proces odwrotny. Staramy się, by to co nieświadome na nowo przywrócić świadomości. Wspomnienia są niejasne, zniekształcone, pokryte warstwami, które trzeba ścierać, aby dotrzeć do tego co głębiej. Szczegóły są ledwie dostrzegalne - zamazują się pokryte warstwami zapomnienia. Nagle jeden punkt przykuwa naszą uwagę, rozjaśnia się i znów zapada w ciemność.
Fotografie są jak obrazy w pamięci. I tak jak one z upływem czasu obrastają w znaczenia, których nie dostrzegało się na początku. Tak jakby zawierały w sobie całość wiedzy o tym, co się zdarzyło wcześniej i później.

Izabela Jaroszewska

Foto © Izabela Jaroszewska - My dreams, fotoinstalacja i detal.